Показаны сообщения с ярлыком ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ. Показать все сообщения
Показаны сообщения с ярлыком ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ. Показать все сообщения

пятница, 5 апреля 2019 г.

Митрополит Иерофей Влахос Синоду ЭПЦ©



                       
    О ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ
Ι Ε Ρ Ο Θ Ε Ο Σ 

 Πρός Τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος Ἰωάννου Γενναδίου 14 Ἀθῆναι  

  
©Священному Синоду Элладской Церкви ул. Геннадиу 14   Афины

                       Блаженейший Председатель,
                        Почтенейшие члены Синода,

Я знаю, что сейчас обсуждается в двух синодальных комиссиях т.е в синодальной комиссии по межправославным и межхристианским связям и в синодальной комиссии по догматическим и номоканоническим вопросам, тема автокефалии, данной Вселенским Патриархатом Украине, с тем чтобы составить доклад иерархии Элладской Церкви, для принятия решения её уполномоченным церковным органом.

Так как не имею чести быть постоянным или восполняющим членом этих двух важных синодальных комиссий, равно как и не являюсь в данное время членом нынешнего Священного Синода, но как член Иерархии Элладской Церкви, с полным уважением предлагаю и мое мнение, о церковном положении в Украине, для большей его разработки.
Вопрос автокефалии той или иной Церкви и патриаршего достоинства, имеет многовековую историю и естественно в этой истории определяется то, как дается автокефалия или патриаршее достоинство и честь той или иной Церкви. Вопрос имеет много измерений и сторон, однако  обозначу несколько основных моментов, не входя в рассмотрение подробностей.

1. Краткий исторический обзор автокефалий и патриарших достоинств.
Пендархия в Церкви была установлена Вселенскими Соборами(2-ым, 4-ым, пятошестым), и первенством в диптихах т.е Ветхого Рима, Нового Рима, Александрии, Антиохии, Иерусалима. Автокефалия Кипрской Цекрви была дана 3-им Вселенским Собором.  
 

Патриаршая честь и достоинство Церкви Москвы было дано Первопрестольной Цекровью (Вселенским Патриархатом) в 1589 и было признанно иными тремя патриархами в 1590 и в 1593. Всем новейшим патриархатам как автокефалия, так и патриаршее достоинство были предоставленнны Первопрестольной Церковью Константинополя  Нового Рима, после их прошений и они находятся в таком статусе в отсылке (ad referendum) к Вселенскому Собору(в ожидании Вс.собора), т.е еще не утверждено окончательно их патриаршее достоинство.
 
Автокефалия Церкви Эллады была дана Первопрестольной Церковью (Нового Рима и Вселенским Патриархатом) и была подписана, кроме Вселенского Патриарха («определяет»), и пятью прежними патриархами Константинопольскими («также определяют»),Патриархом Иерусалимским (также определяет) и другими архиереями Патриаршего трона без [формулировки] ( «также определяют»).
Следовательно, существует каноническое право, как видно и в канонах Вселенских соборов, которым признается Пендархия тронов и что Церковь Нового Рима – Константинополя имеет равные преимущества чести с троном Ветхого Рима, и после падения последнего, Новый Рим стал Первопрестольной Церковью с особыми преимуществами и особой компетенцией.

Также существует и право обычая (Анастасий Вавускос), как оно было установленно с 16-го века и после, и оно относится к новейшим патриархатам и новейшим автокефалиям, которые были даны, по причине образования новых государств, т.е по причинам национальным.

2. Патриаршие и синодальные Томосы о даровании автокефалии и патриаршего достоинства

Известно, что все новейшие патриархаты в 19-ом и 20-ом веках получили автокефалии и патриаршее достоинство от первопрестольной Церкви Нового Рима Константинополя (Вселенский Патриархат), после их прошения об этом и прошения их политической власти.
  Это значит что эти Церкви признавали на деле компетенцию Вселенского Патриархата о даровании отозвании автокефалий и патриарших достоинств.

Речь идет о патриархатах Сербском, Румынском, Болгарском, Грузинском и об автокефальных Церквях Эллады, Польши, Албании, Чехии и Словакии. Тоже самое произошло и в случае автономных Церквей Финляндии и Эстонии. Если прочтем Патриаршие и Синодальные Томосы изданные Вселенским Патриархатом  об автокефалиях и о патриарших достоинствах, то сделаем два вывода.

Первый. Автокефалии даруются решением («ἀπεφηνά- μεθα»-=решаем-определяем) Вселенского Патриарха и его Синода, только Грузинской Церкви было даровано благословение, признание и утверждение «для автокефалии и независимости и ее организации, в отношении(ожидании) будущего Святого Вселенского Собора, который всегда обеспечивает и неизменным сохраняет единство в вере и в церковном чине  нашей Святой Православной Церкви». В автокефалиях иных Церквей нет упоминаний о признании будущим вселенским собором.

Второй. Решение о предоставлении патриаршего достоинство той или иной Церкви дается первопрестольной Церковью Нового Рима Константинополя(Вселенский Патриархат), после ее прошения иногда и прошения их политической власти, и отсылается по акривии «полное свершение» патриаршего достоинства к Вселенскому Собору, который будет созван в будущем. Приведу характерную цитату из письма Вселенского Патриарха Церкви Румынии, которым объявляется решение о возвышении ее до Патриархата: «с огромной радостью провозглашаем Ваше Блаженство этим новым вашим патриаршим титулом, полностью желая сего, решением нашего Синода единодушно принятым. Наша Христова Церковь, как Мать любящая рассудив и поняв о желании и решении возлюбленной и уважаемой дщери и сестры во Христе святой Румынской Церкви, не нашла непреодолимого препятствия для того, чтобы воспользоваться благим способом икономии и из него дать братское согласие и признание того, что общим церковным и государственным решением в братской Церкви произошло, но конечно в убеждении и в чаянии, что всею Святой Православной Церковью на Вселенском или ином великом Соборе, по первому случаю, сошедшемуся и окончательно об этом по канонической акривии будет принято решение, не какое иное, а к пользе стремления и к пользе и славе Церкви, о прежде свершенном будет решено. Но мы конечно убежденны, что с этим нашим мнением, которое основано на других реальных примерах, согласятся и остальные честнейшие патриархи и предстоятели святых братских автокефальных Церквей и что в дальнейшем будет согласие всех о возвышении братской Румынской Церкви до патриаршего достоинства, которое делается как честь и вознаграждение оправданному и своевременному возрастанию ее величия , которое совершилось политическим единением всей румынской нации,произошедшему по благословению Божию, и в надежде большего преуспеяния и полезного и плодотворного расцвета веры и благочестия»[1] (Ἀναστασίου Βαβούσκου καί Γρηγορίου Λιάντα, Οἱ θεσμοί τοῦ αὐτοκεφάλου καί τοῦ αὐτονόμου καθεστῶτος στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, σελ. 149-150). 
В этом тексте наблюдаем следующее:
Было посланно во Вселенский Патриархат общее решение Румынской Церкви и государства о даровании патриаршего достоинства.
Затем Вселенский Патрирахат признает патриаршее достоинство, используя икономию. Однако патриаршее достоинство по канонической акривии будет окончательно утвержденно Вселенским и великим Собором, который произойдет в будущем. А также Вселенеский Патриарх твердо убежден, что будет иметь в будущем согласных и единомысленных всех патриархов и предстоятелей всех Православных Автокефальных Церквей и «общее из сего соизволение» для «возвышения в патриаршее достоинство». Это означает, что Патрирах Константинопольский даровал, по икономии, патриаршее достоинство Румынской Церкви, которое завершится по канонической акривии, когда будут голоса за него от всех Церквей на Вселенском Соборе и тогда будет оно действительном со дня, когда было даровано Вселенским Патриархатом. Каждое слово имеет значение.
 Это повторяется и в патриарших томосах данных иным Церквям.  Упомянем пример возвышения Болгарской Церкви до Патриархата. Конкретно в письме Вселенского Патриарха Болгарской Церкви, в котором объявляется возвышение ее до патриархата, говорится о том, что патриаршее достоинство определится окончательно на Вселенском соборе «только он имеет право выдвигать какую то из поместных Церквей в патриаршее достоинство и место».
Эти тексты абсолютно ясны и не допускают перетолкований.

3. Обсуждение способа провозглашения той или иной Церкви автокефальной.

В 20-ом веке в попытках разрешить вопрос провозглашения автокефалии в предверии Святого и Великого Собора происходило всеправославное обсуждение способа дарования автокефалии той или иной Церкви. На 1-ом предсоборном православном совещании в Женеве в ноябре 1976 был составлен один текст с заголовком «автокефалия и способ ее провозглашения» в котором подчеркивается, что Церковь, желающая автокефалии подает прошение Матери Церкви, которая в случае ее согласия, подает это предложение во Вселенский Патриархат.
Вселенский Патриархат, при согласии иных автокефальных Церквей, провозглашает официально автокефальной эту Церковь, изданием патриаршего томоса, который подписывается Вселенским Патриархом и желательно чтобы  присоединялись подписи предстоятелей всех автокефальных Церквей, и обязательно предстоятелем Матери Церкви
Таким образом, есть прошение Церкви, согласие Матери Церкви, согласие всех Церквей и провозглашение Вселенским Патриархом в Патриаршем Томосе.
 Однако, к сожалению не было согласия по этому тексту и он не был представлен на Святом и Великом Соборе, который был собран в Колимбари на Крите, так как его подвергала сомнению Русская Церковь имея в союзниках и некоторые другие, так как по их мнению не должно подписывать только Вселенскому Патриарху, но всеми предстоятелями Церквей. Не приняли различения между «определяю» и «также (совместно)определяю»!
 Как следствие не был решен вопрос дарования автокефалии по канонической акривии, но остается икономия, как происходило до ныне, т.е даровалась автокефалия, по праву обычая, Вселенским Патриархатом. А также имело следствием, то, что не были признанны по канонической акривии автокефалии данные другим Церквям одним Вселенксим Патриархом, хоть этого и хотели.
Была упущена эта счастливая возможность для торжества единства между Православными Церквями, а точнее подверглось сомнению церковное единство.

4. Понимание вопроса Украины
По вопросу Украины который занимает Православный христианский мир есть несколько данностей.
Первая. 
Восемь Церквей: (Сербсая, Румынская, Болгарская, Грузинская, Элладская, Польская, Албанская, Чехии и Словакии) имеют автокефалию от Вселенского Патриархата по икономии:  «используя благий икономии способ».

Вторая.
 В Томосах которыми были дарованы автокефалии и патриаршие достоинства разным Церквям, говорится о созыве Вселенского Собора на котором и будет окончательно определенно признание автокефалий этих Церквей всеми автокефальными Церквями.
 
Третья.  
Основным каноническим принципом является невмешательство той или иной Церкви в решения компетенции других Церквей, тем более в решения Первопрестольной Церкви, Вселенского Патриархата, который имеет расширенные полномочия в председательстве и в правильном служении всех Православных Церквей, и не могут эти решения судить, до Вселенского собора, к которому эти решения отсылаются для окончательного утверждения.
Четвертая.
Элладская Церковь не может отрицать решения Вселенского Патриархата по поводу его деяния дарования автокефалии Церкви Украины, но должна принять сейчас это решение и пребывать в ожидании,когда сможет высказать свое общее мнение и суждение, когда соберется Вселенский собор. Там будет суждение не только о том как был дан Томос Украине, но и [как он был дан] и остальным Церквям.

Не принятие того как произошло дарование томоса поставит под сомнение автокефалии восьми существующих автокефальных Церквей, включая и автокефалию Элладской Церкви. Потому что эти автокефалии были даны одним только Вселенским Патриархатом.

Пятая. 
Что касается вопроса, как было принято Вселенским патриархатом «архиерейство» Епископов, которые «рукоположенны» низложенными архиереями или раскольниками или «саморукоположенными» наша Церковь до принятия какого либо решения должна спросить Вселенскимй Патриархат каким образом тот востановил этих «архиереев». Это основанно на Синодальном и Патриаршем Томосе 1850-го года которым была дарована автокефалия  Элладской Церкви и он провозглашает: «в случающихся церковных делах, требующих совещания и сотрудничества для лучшего домостроительства и утверждения Православной Церкви определяем, дабы Священный Элладский Синод обращался к Вселенскому Патриарху и его Синоду; Вселенский же Патриарх, с его Святым м Священным Синодом предоставляет ревностно свое сотрудничество, объявляя должное Священному Синоду Элладской Церкви» Следовательно в в украинском вопросе обязательно сотрудничество и совместное обсуждение с Вселенским Патриархатом, тем более что Элладская Церковь управляет "попечительно" и епархиями Вселенского Патриархата в Элладе. Если этого не произойдет, то подвергается сомнению и Патриарший и Синодальный Томос автокефалии Эллады.

  Шестая. Этот вопрос, который касается дарования автокефалии Украине не может ставится на голосование Иерархии, так как в таковом случае мы вторгаемся в дела иной Церкви и более того Вселенского Патриархата, в то время как он сохраняет «высшее каноническое право в епархиях «Святейшего Апостольского и Патриаршего трона» в Элладе в так.наз. новых странах(землях).

Предлагая вашему вниманию вышеизложенное, пребываю наименьшим во Христе собратом Иерофеем митрополитом Навпакта и святого Власия.
[1]Немного упрощенный и менее буквальный перевод этого сложнейшего отрывка: "С большой радостью приветствуем  вас вашим новым патриаршим титулом,который только что был признан единогласным решением Святого и Священного Синода Вселенского Патриархата. Святая Великая Христова Церковь,как любящяя мать, после того как поняла  желание и решение любимой и уважаемой во Христе дочери  Румынской Церкви,и имела о нем суждение, посчитала, что нет непреодолимого препятствия использовать икономию и добровольно дает в будущем братское согласие с тем что произошло после общего решения румынских Церкви и державы, будучи конечно в уверенности и надежде, что все это, что произошло к пользе и славе Церкви, будет рассмотренно всей Вселенской Церковью, на Вселенском или на ином Великом Соборе, который будет созван по первой необходимости и окончательно решит эти вопросы, по канонической акривии.
Таким образом,мы твердо убежденны, что это наше мнение,которое основанно и на других реальных примерах, разделят и остальные почтенейшие Патриархи и предстоятели всех братских автокефальных православных Церквей, и что в будущем будет согласие всех на возвышение братской Румынской Церкви до патриаршего достоинства, каковое произошло как чествование и награда за справедливое и своевременное ее возвеличивание, произошедшее в результате благословенного Богом, обьединения всей румынской нации, в надежде ее большего преуспеяния и расцвета в вере и церковном благочестии"
©

четверг, 7 марта 2019 г.

Νέο μοσχοβίτικο παραλήρημα


Οι Μοσχοβίτες βρήκαν «αίρεση» στον ουκρανικό Τόμο
O Τόμος  του ουκρανικού αυτοκέφαλου λέγει
«Προσεπιδηλοῦμεν τοῖ ἀνωτέρω ὅτι ἡ ἐν Οὐκρανίᾳ Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία γινώσκει ὡς κεφαλὴν τὸν Ἁγιώτατον Ἀποστολικὸν καὶ Πατριαρχικὸν Οἰκουμενικὸν Θρόνον, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ Πατριάρχαι»

 Το ίδιο  ακρηβώς λέγει και η Πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχη του 1589 για το μοσχοβίτικο πατριαρχείο

«χρεωστῶν μνημονεύειν ἡμῶν τοῦ ὀνόματος καὶ τῶν λοιπῶν, καὶ ΚΕΦΑΛΗΝ αὐτοῦ καὶ πρῶτον ἔχειν καὶ νομίζειν τὸν ἀποστολικὸν θρόνον Κωνσταντινουπόλεως, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ ἔχουσι, [πατρι]άρχαι ».[1]

ο Μοσχοβίτης που είτε δεν διάβαζε την Πράξη για το μοσχοβίτικο πατριαρχείο είτε απλώς κοροϊδεύει το κόσμο και γράφει
« οι εκπρόσωποι της νεοσύστατης ουκρανικής δομής πρέπει να καταλαβαίνουν ότι δεν έχουν την ανεξάρτητη κεφαλή: ««Προσεπιδηλοῦμεν τοῖ ἀνωτέρω ὅτι ἡ ἐν Οὐκρανίᾳ Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία γινώσκει ὡς κεφαλὴν τὸν Ἁγιώτατον Ἀποστολικὸν καὶ Πατριαρχικὸν Οἰκουμενικὸν Θρόνον, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ Πατριάρχαι». Σ αυτή τη έκφραση καταργείται το αυτοκέφαλο διότι αυτοκέφαλο είναι ανεξάρτητη ιδιοσύστατη κεφαλή της τοπικής Εκκλησίας κάτι που απεικονίζεται και στο ίδιο το όρο αυτοκεφαλία»[2]



[2] а представители новосозданной украинской структуры должны ясно осознавать, что у них нет своего самостоятельного главы: «Автокефальная Церковь Украины признаёт главой (κεφαλὴν) Святейший Апостольский и Патриарший Вселенский Престол, как и другие патриархи и предстоятели». В одной этой фразе полностью перечеркивается автокефалия СЦУ, ибо автокефалия – это самостоятельное, независимое возглавление Поместной Церкви предстоятелем, избранным и утвержденным на собственном церковном Соборе, что и отражено в термине «автокефалия» (от греч. αὐτός «сам» + κεφαλή «голова»).

вторник, 22 января 2019 г.

Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία χωρίς θρησκευόμενους



Δημοσίευμα: Εφημερίδα «Vedomosti» | www.vedomosti.ru

Γράφει ο ειδικός Θεολόγος Sergei Chapnin για τις συνέπειες της σύγκρουσης της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο για τους απλούς πολίτες

Η Αυτοκεφαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας θέτει ενόψει της ρωσικής ορθοδοξίας ένα σοβαρό ζήτημα: τι συγκεκριμένα προτείνει στη σύγχρονη ρωσική κοινωνία η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία; Δεν σφάλλω, εννοώ τη ρωσική κοινωνία.

«Οι πνευματικοί δεσμοί», «ο ρωσικός κόσμος» και «οι παραδοσιακές αξίες» ως «στοιχεία-κλειδιά» για τη νέα ορθόδοξη ιδεολογία αποτέλεσαν στοιχεία σύγκρουσης, η οποία έχει όχι μόνο εκκλησιαστική, πολιτισμική, αλλά ακόμη και πολιτική διάσταση.

Δεν είναι όλοι έτοιμοι στην Ουκρανία να δεχθούν αυτή την ιδεολογία, να την «εισάγουν σαν το πετρέλαιο», σε ωμή μορφή.

Επιπλέον, προκαλεί ευθεία και ανοικτή αντίσταση. Και τι συμβαίνει στην ίδια τη Ρωσία; Μπορούμε να μιλήσουμε για μια σταθερή συναίνεση, έστω στο εσωτερικό της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας;

Η εκ νέου συζήτηση παραδόξως σχετίζεται με τη σύγκρουση γύρω από την παραχώρηση της αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας.

Συγκεκριμένα, με την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας για την διακοπή της ευχαριστιακής κοινωνίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Η διακοπή της ευχαριστιακής κοινωνίας αποτελεί το πιο ακραίο, ριζοσπαστικό μέσο στην εκκλησιαστική πολιτική.

Προϋποθέτει την διακοπή των κοινών προσευχών και πρωτίστως της κοινής λειτουργίας από τους επισκόπους και ιερείς των δυο Εκκλησιών, καθώς και για τους θρησκευόμενους πολίτες την πλήρη απαγόρευση συμμετοχής στην Θεία Ευχαριστία, δηλαδή στην κοινωνία, στους ναούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε όλες τις χώρες του κόσμου.

Αυτά τα αυστηρά απαγορευτικά μέτρα, που αφορούν το εκάστοτε μέλος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, προκάλεσαν συζητήσεις αφενός μεν θεολογικού, αφετέρου δε εκκλησιαστικού - πρακτικού χαρακτήρα, οι οποίες σχετίζονται ευθέως με την αντίληψη της Εκκλησίας ως κοινωνίας των πολιτών και την ανάλυση των καθιερωμένων πρακτικών της εκκλησιαστικής διοίκησης και των αρχών, στους οποίους αυτή βασίζεται.

Στην προκειμένη περίπτωση επιχειρείται η μονομερής εμπλοκή των ιερέων και πιστών της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην διοικητική-πολιτική σύγκρουση μεταξύ του Πατριάρχη Κύριλλου και του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Ο Πατριάρχης Κύριλλος εμβαθύνει тην σύγκρουση σε μεγάλο βαθμό και διευρύνει τα σύνορά της.

Το πρόβλημα αυτών των ριζοσπαστικών αποφάσεων έγκειται στο γεγονός, ότι δεν μπορεί να προβλέψει κανείς τις συνέπειές τους.

Το πιθανότερο είναι αυτές οι αποφάσεις να μην μπορέσουν να επηρεάσουν τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και την κατάσταση στην Ουκρανία, αλλά στους κόλπους της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας η απόφαση της Συνόδου της ήδη είχε σοβαρές επιπτώσεις, παραβιάζοντας τους κανόνες του παιχνιδιού που εκ των πραγμάτων (de facto) έχουν δημιουργηθεί στην Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία μεταξύ των επισκόπων, κληρικών και των θρησκευόμενων.

Στο μεταξύ, παραβάτης αυτών των άγραφων νόμων αποτέλεσε το ίδιο το όργανο της ανώτατης εκκλησιαστικής εξουσίας δηλαδή η Ιερά Σύνοδος.

Στην απόλυτη πλειοψηφία των περιπτώσεων η Σύνοδος ασχολείται καθαρά με τα «εταιρικά» προβλήματα: διόριζε τους ηγούμενους, ευχαριστούσε τους περιφερειάρχες για την οικονομική και διοικητική στήριξη των επισκέψεων του Πατριάρχη, ενέκρινε τα συμπεράσματα των διεθνών συνεδρίων, μετακινούσε τους επισκόπους από τη μια έδρα στην άλλη κ.ο.κ.

Οι θρησκευόμενοι πολίτες δεν ενδιαφέρονταν για τις αποφάσεις της Συνόδου, γνωρίζοντας ότι αυτές δεν αγγίζουν και δεν μπορούν να αγγίξουν την προσωπική τους εκκλησιαστική ζωή.

Και ξαφνικά, ήρθε ουρανοκατέβατη η απόφαση για την διακοπή της ευχαριστιακής κοινωνίας. Αυτή αφορά τους πάντες και σημαίνει κατ’ ουσίαν, ότι οι προσκυνητές δεν μπορούν να κοινωνήσουν ούτε στο Άγιο Όρος, ούτε στα Ιεροσόλυμα, ούτε στο Παρίσι και σε κανένα άλλο μέρος, εφόσον εκεί λειτουργεί ιερέας του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Σε περίπτωση παραβίασης της απόφασης της Συνόδου οι θρησκευόμενοι, όπως εξηγούν οι εκκλησιαστικοί γραφειοκράτες, πρέπει να μετανοήσουν βαθιά κατά την εξομολόγηση.

Στο μεταξύ, πρέπει να μετανοήσουν για τις πιο φυσικές για τον χριστιανό ορθόδοξο πράξεις: την συμμετοχή στη λειτουργία και την κοινωνία των Ιερών Μυστηρίων.

Με άλλα λόγια, ο Πατριάρχης Κύριλλος και η Σύνοδός του εισέβαλλαν στη ζωή του κάθε χριστιανού ορθόδοξου όχι με λόγια στήριξης ή με τις αποφάσεις για να στηρίξουν την πίστη και τις καλές σχέσεις, αλλά με την σκληρή, θεολογικά αβάσιμη, απαγόρευση, στην προσπάθεια του να εμπλέξει τους θρησκευόμενους στην εκκλησιαστική πολιτική και την απαίτηση προς καθένα προσωπικά να συγκρουστεί με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Για πολλούς η πρώτη αντίδραση σ’ αυτή την απόφαση ήταν η αμηχανία, αλλά αργότερα δεν ήταν όλοι που συμφώνησαν με τη στάση της Συνόδου.

Είναι προφανή τα πολιτικά κίνητρα και η μεγάλη απροθυμία να εξοφλεί προσωπικά ο καθένας την αποτυχημένη εκκλησιαστική πολιτική του Πατριάρχη Κυρίλλου και του Μητροπολίτη Ιλαρίωνα.

Φυσικά, προέκυψε και το λογικό ερώτημα: ποιος και πώς προτίθεται να τιμωρήσει τους θρησκευόμενους πολίτες, οι οποίοι θα δείξουν ανυπάκουή στην Σύνοδο;

Η διαδικασία αυτή δεν αναγράφεται στις αποφάσεις της, ενώ τα πρώτα σχόλια, τα οποία προανέφερα, μαρτυρούν μόνο την ανάγκη να μετανοήσουν κατά την εξομολόγηση, δηλαδή αφήνουν αυτό το θέμα στην ευχέρεια του κάθε μετανοημένου.

Το ζήτημα είναι πιο βαθύ: πως μπορεί κανείς να επιβεβαιώσει ότι ο θρησκευόμενος Πιότρ Ιβανόβ είναι πράγματι μέλος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και για εκείνον οι αποφάσεις της Συνόδου έχουν υποχρεωτική ισχύ; Η απάντηση ακούγεται σοκαριστική και αιφνίδια: με κανένα απολύτως τρόπο.

Οι επίσκοποι, ιερείς και εκκλησιαστικοί γραφειοκράτες έχουν έγγραφα, που επιβεβαιώνουν ότι αποτελούν μέλη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ενώ η πλειοψηφία των πολιτών δεν έχουν τέτοια πιστοποιητικά.

Πρακτικά, οι κατά τόπους ορθόδοξες εκκλησίες έχουν φιξαρισμένο (καταγεγραμμένο) αριθμό μελών στις ενορίες, δηλαδή οι ενορίτες δεν είναι εκείνοι, που ήρθαν στο ναό στη λειτουργία, αλλά εκείνοι, που μπήκαν στην ενορία και συμφώνησαν να έχουν καθήκοντα για την συντήρηση του ναού και του ιερέα.

Δεν υπάρχει τίποτα ανάλογο στην Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Το καταστατικό της αναφέρεται με ασαφές και ατημέλητο τρόπο στο κανονικό καθεστώς τις μεγαλύτερης ομάδας στην Εκκλησία, των θρησκευόμενων.

Αυτό σημαίνει, ότι οι θρησκευόμενοι πολίτες στη Ρωσία μπορούν να θεωρούν τους εαυτούς τους μέλη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ενώ παραδείγματος χάρη, στην Τουρκία και στις ΗΠΑ ως μέλη του Οικουμενικού Πατριαρχείου και να κοινωνούν εκεί με την ησυχία τους.

Στη διάρκεια των τελευταίων 10 ετών, δηλαδή καθ’ όλη τη διάρκεια της Πατριαρχικής θητείας του Πατριάρχη Κυρίλλου, στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία αθόρυβα διεξήχθη τεράστια εκκλησιαστική-διοικητική μεταρρύθμιση – η κατάργηση του Ενοριακού Συμβουλίου ως οργάνου, που διοικεί (ρυθμίζει) την δραστηριότητα και την περιουσία της κοινότητας, ενώ τώρα όλη η ευθύνη να βαραίνει αποκλειστικά τον ιερέα.

Σε κάποια μέρη αυτό ισχύει ανεπίσημα, αλλά σε πολλούς ναούς παγιώνεται στο επίπεδο του καθεστώτος –οι ενοριακοί ναοί μαζικά μετεγγράφονται ως «πατριαρχικά μετόχια».
Το Ενοριακό Συμβούλιο σε τέτοιους ναούς απλώς έχει καταργηθεί και ο ηγούμενος εκ μέρους του Πατριάρχη διαχειρίζεται τα πάντα μονομερώς. Αυτό δεν συνέβη τυχαία.
Μπορεί κανείς να ανιχνεύσει με ευκολία την πρόθεση του Πατριάρχη Κύριλλου: η Εκκλησία χρειάζεται την σκληρή όπως και στο κράτος κατακόρυφη ιεραρχία: η σύνοδος των Επισκόπων, η Ιερά Σύνοδος, η δια-Συνοδική παρουσία, όλα αυτά καλούνται να μιμηθούν τη συνοδικότητα, αλλά σε καμία περίπτωση να μην την εφαρμόσουν στην πράξη.

Οποιοσδήποτε λιγότερο ή περισσότερο ξεκάθαρος ορισμός του καθεστώτος των θρησκευόμενων πολιτών θα επιφέρει περιορισμό της παντοδυναμίας του Πατριάρχη, των επισκόπων και του κλήρου, επειδή προϋποθέτει την ανακατανομή των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων.

Γι’ αυτό το λόγο είναι αδύνατο να προϋποθέσουμε καν, ότι ο Πατριάρχης Κύριλλος θα προβεί στην αλλαγή του καθεστώτος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Εδώ εγκυμονεί κινδύνους να πειράξει κάτι: ακόμη και μια μικρή «φιλελευθεροποίηση» περιέχει το κίνδυνο της αναδόμησης της κατακόρυφης ιεραρχίας, την οποία εκείνος οικοδομούσε από τις πρώτες ημέρες της πατριαρχικής του θητείας.

Εν κατακλείδι, όπως στο παραμύθι του Άντερσεν: «Ο βασιλιάς είναι γυμνός!» Όλα τα λόγια του Πατριάρχη Κυρίλλου για το ότι ηγείται της μεγαλύτερης στον κόσμο ορθόδοξης εκκλησίας αποτελεί μύθο.

Διοικεί μερικούς εκατοντάδες επισκόπους και δυο-τρεις χιλιάδες ιερείς. Ναι, δεν είναι λίγοι, αλλά μέχρι εκεί.

Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία σήμερα αποτελεί μια εκκλησία χωρίς ενορίες και θρησκευόμενους.

Το επίπεδο της ανεξαρτησίας των ενοριών (όχι τόσο της κοινότητας όσο της διοικητικής μονάδας) από την αυθαιρεσία της εκκλησιαστικής ιεραρχίας είναι τόσο μηδαμινό, ώστε είναι αδύνατη η αντίσταση σ’ αυτή την απόλυτη αυθαιρεσία και ως εκ τούτου, η εκκλησιαστική εξουσία μπορεί εύκολα να αγνοήσει την άποψη των ενοριών και των θρησκευόμενων.

Μέχρι πρόσφατα ο Πατριάρχης Κύριλλος και η Ιερά Σύνοδος ήταν τόσο αποκομμένοι από τη ζωή της Εκκλησίας, ώστε δεν μπορούσαν να κατανοήσουν πλήρως πόσο μεγάλο είναι το χάσμα που δημιουργήθηκε μεταξύ αυτών και του εκκλησιαζόμενου λαού.

Η στιγμή της αλήθειας θα φθάσει, όταν οι θρησκευόμενοι δηλώσουν ανοιχτά, ότι οι αποφάσεις της Συνόδου γι’αυτούς δεν είναι υποχρεωτικές.

Θα αποφασίζουν μόνοι τους αν θα ακολουθήσουν ή όχι τις απαγορεύσεις, στη διαμόρφωση των οποίων οι ίδιοι δεν ασκούν καμία επιρροή.

Η ανοικτή έκκληση στον Πατριάρχη με την παράκληση να ανακαλέσει τη διακοπή της ευχαριστιακής κοινωνίας υπογράφηκε από 3000 άτομα, αλλά ούτε ο Πατριάρχης ούτε τα υπόλοιπα μέλη της Συνόδου δεν αντέδρασαν με κανένα τρόπο.

Ύστερα από 30 χρόνια «δυναμικής αναγέννησης» η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ξαναβρέθηκε σε βαθιά κρίση.

Δεν μπορεί να επηρεάσει ουσιαστικά τη ζωή της κοινωνίας καθώς και να αποτελέσει σημείο αναφοράς για την ανάπτυξη της νέας ενεργής συμμετοχής των πολιτών επίσης.

Η εκκλησιαστική ιεραρχία απομονώθηκε από τους θρησκευόμενους πολίτες και προτίμησε την ένωση με το κράτος, ενώ οι πολίτες αναζητούν εναλλακτικές μορφές (πλαίσια) για την προσωπική τους συμμετοχή στην εκκλησιαστική ζωή και, αν δεν υπάρχει δίπλα μια ισχυρή ενωμένη κοινότητα, επιλέγουν ένα είδος ορθόδοξου ατομικισμού (προσεύχομαι, πηγαίνω στο ναό, αλλά εκεί δεν συναναστρέφομαι στην ουσία με κανέναν, ενώ για τον πατριάρχη δεν θέλω ούτε να ακούσω).

Θα γίνει ή όχι αυτή η διάθεση κυρίαρχη; Προς το παρόν είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς, αλλά θα αποσαφηνιστεί στα επόμενα χρόνια.

pawellvasiliev Κανονικό νόημα των ενεργειών του Φαναριού στην Ουκρανία. Η απάντηση στον πρωτοδιάκονο Κωνσταντίνο Μάρκοβιτς


 Το πρωτότυπο βλ.
 
 η πρόχειρη μετάφρασή μου στα ρωσικά.

Ο πρωτοδιακονος Κωνσταντίνο Μάρκοβιτς με επιχειρήματα απάντησε σε μένα στο fb και τον ευχαριστώ πολύ
Γράφει:
«Με προκατάληψη έκρινε τις λεπτομέρειες( εδώ συμφωνώ) o κ-ς Βασίλιεφ, αλλά δεν είπε τίποτα περί των δυο βασικών μου επιχειρημάτων: 1) ο Φιλάρετος έχει χάσει το δικαίωμα του έκκλητου εφόσον δεν έκανε υπακοή στην συνοδική απόφαση της καθαιρέσεως και συνέχισε την σχισματική δραστηριότητα, 2. Οι αποφάσεις των αρχιερατικών συνόδων υπό την προεδρία των «πατριαρχων των δοιηκησεων» δεν δέχονται έκκλητο. Γι΄αυτό ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος & Co,  ο ίδιος έκανε την κανονική παραβίαση και εμπίπτει στο ανάθεμα»



Κατά την διάρκεια της μικρής κουβέντας έγινε κατανοητό ότι ο π. Κωνσταντίνος δεν καταλαβαίνει πλήρως το κανονικό νόημα των πράξεων της Κωνσταντινουπόλεως. Νομίζει πως ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δέχτηκε έκκλητο από τον Φιλάρετο(Ντενισενκο) περί των υποθέσεων των προ πολλού περασμένων ημερών δηλ. Περί της καθαιρέσεως του(01.06.1992) και περί του αναθέματος του(21.02.1997) από τον αρχιερατική Σύνοδο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αυτές τις αποφάσεις όπως νομίζει ο.π. Κωνσταντίνος παρανόμως ακυρώθηκαν και οι σχισματικοί παρανόμως αποκαταστάθηκαν στις υπάρχουσες βαθμίδες ιεροσύνης(16.11 2017). Η βάση για να δεχτούν το έκκλητο είναι το δικαίωμα του θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως βάσει των 9-του και 17-μου κανόνων της ΄Δ οικουμενικής Συνόδου( με παραπομπή στους κανόνες της Συνόδου της Σαρδικής)

Στην πραγματικότητα δε, το Φανάρι δέχτηκε από τον Ντενισένκο έκκλητο περί της  πραγματικής αρνήσεως της Ρωσικής Εκκλησίας να εξετάζει τη δυνατότητα ειρήνης(ενώσεως) στην γνωστή «Επιστολή μετάνοιας" του.
 (16.11 2017).

Ως αποτέλεσμα της επανεξετάσεως της εν λόγω υποθέσεως ο ευρισκόμενος υπό το κανονικό αναθεματισμό αρχηγός των σχισματικών και οι οπαδοί του, συγχωρέθηκαν και πάρθηκε απόφαση να γίνουν δεκτοί στην Εκκλησιαστική κοινωνία. ¨Έχει ανατεθεί στην Συνοδό του μοσχοβίτικου πατριαρχείου να ενεργοποιήσει την δικαστική απόφαση αυτή. Όμως λόγω μετοχής της Συνόδου στην ουκρανική πολεμική σύγκρουση στο πλευρό της Ρωσίας, έχει διαπιστωθεί η αδυναμία της να θεραπεύσει το σχίσμα.

“Η Ρωσία ως υπεύθυνη για την σημερινή αρρωστημένη κατάσταση στην Ουκρανία δεν είναι σε θέση να λύσει το πρόβλημα,  γι΄αυτό το Οικουμενικό πατριαρχείο πήρε την πρωτοβουλία για την λύση του προβλήματος βάσει των αρμοδιοτήτων που του δόθηκαν από τις Ιερές Κανόνες και της ευθύνης που έχει επί της μητροπόλεως του Κίεβου της δικαιοδοσίας του, αφού έλαβε την αίτηση από την ουκρανική κυβέρνηση καθώς και επαναλαμβανόμενες προσφυγές έκκλητου από τον «πατριαρχη» του Κίεβου Φιλάρετου περί της επανεξετάσεως της υποθέσεώς του" ( οι εξηγήσεις του Πατριάρχη)[1]

Γι΄αυτό το λόγο για να εκπληρώσει την δικαστική απόφαση η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως   ακύρωσε την Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη του 1686 και αποκατέστησε την δικαιοδοσία της στην Ουκρανία. Μέσα στον Σταυροπήγιο της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως ο Φιλάρετος Ντενισενκο και οι άλλοι κληρικοί αποκαταστάθηκαν στην αρχιερατική και ιερατική τους ιδιότητα.
Το ότι δεν έγινε νομιμοποίηση των σχισματικών αλλά η ένωση τους δια μετάνοιας μπορούμε να μάθουμε από την επιστολή του Πατριάρχη Βαρθολομαίου προς τον μητροπολίτη Αντώνιου Πακανιτς:  

 «Έχετε υπ’ όψιν τις αποφάσεις της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, της έβδομης κ.ο.κ. σχετικά με την αποδοχή σχισματικών που βαπτίζονται εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος; Διαβάστε, σας παρακαλώ! Επίσης: έχετε κοινωνία με την Εκκλησία της Βουλγαρίας. Και το Φανάρι. Το 1945 κατά την αποκατάστασή τους αναχειροτονήθηκαν αυτοί που είχαν μπει σε επιτίμιο αφορισμού από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο του 1872; Όχι ασφαλώς! Έστειλαν επιστολή μετανοίας; Όχι! Μόνο πρόθεση να ενωθούν με την κανονική Εκκλησία.»

Τα τελευταία λόγια σημαίνουν ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης έβαλε στον Φιλάρετο μόνον έναν όρον: «να επαναφέρει το ποίμνιό του στα σπλάγχνα της κανονικής Εκκλησίας". 

Να θυμίσω ότι ακριβώς αυτό απαιτούσε από τον σχισματικό Νοβατιανό ο Άγιος Διονύσιος, Γράφει στην επιστολή του προς τον σχισματικό Νοβατιανό:

 « εάν εσύ χωρίς την θέλησή σου βρέθηκες σε τέτοια θέση,  όπως ισχυρίζεσαι, μπορείς να το αποδείξεις αν επιστρέψεις στην Εκκλησία με την θέληση σου...Αν και τώρα ακόμα μπορείς να πείσεις ή ν΄ αναγκάσεις τους αδελφούς να επιστρέψουν στην ομόνοια, το κατόρθωμα σου θα ήταν μεγαλύτερη  από το έγκλημα, και το έγκλημα θα ακυρωνόταν, και το κατόρθωμα θα επαινείτο. Αν δεν το καταφέρεις λόγω παρακοής των αδελφών προσπάθησε τουλάχιστον να σώσεις την δική σου ψύχη»[2]

Όπως βλέπουμε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ενήργησε σύμφωνα με την κανονική παράδοση του Αγίου Διονυσίου. Εάν ο Φιλάρετος ισχυρίζεται ότι δεν ήθελε να κάνει σχίσμα, αλλά έγινε θύμα των περιστάσεων μπορεί να το αποδείξει αν επαναφέρει την «Ουκρανική Εκκλησία του κιεβινού πατριαρχείου» στην κανονική Εκκλησία. Αυτή είναι η αληθινή πραγματική μετάνοια! Έχει εξαλείψει την αμαρτία του σχίσματος και συνέβαλε στο να αποκατασταθούν οι του Φιλάρετου εν υπάρχουσα ιεροσύνη σύμφωνα με τον Α΄κανονα του Βασιλείου του Μεγάλου :
 Ἔδοξε τοίνυν τοῖς ἐξ ἀρχῆς, τὸ μὲν τῶν αἱρετικῶν παντελῶς ἀθετῆσαι, τὸ δὲ τῶν ἀποσχισάντων, ὡς ἔτι ἐκ τῆς Ἐκκλησίας ὄντων, παραδέξασθαι, τοὺς δὲ ἐν ταῖς παρασυναγωγαῖς, μετανοίᾳ ἀξιολόγῳ καὶ ἐπιστροφῇ βελτιωθέντας, συνάπτεσθαι πάλιν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὥστε πολλάκις καὶ τοὺς ἐν βαθμῷ συναπελθόντας τοῖς ἀνυποτάκτοις, ἐπειδὰν μεταμεληθῶσιν, εἰς τὴν αὐτὴν παραδέχεσθαι τάξιν."[3]
Με τον τρόπο αυτό και τα δυο επιχειρήματα του πατρός Κωνσταντίνου ακυρώνονται


1) Συνεχίζοντας να ιερουργεί μετά από την καθαίρεση, γράφει ο.π.Κ, ο Φιλάρετος έχασε το δικαίωμα το έκκλητου. Ας υποθέσουμε ότι είναι έτσι. Όμως ένας σχισματικός ποτέ δεν χάνει το δικαίωμα να μετανοήσει ναι να συγχωρεθεί. (Λουκ 17:3)
2) Οι αποφάσεις των αρχιερατικών συνόδων υπό την προεδρία των «πατριαρχων των δοιηκησεων» δεν δέχονται έκκλητο ισχυρίζετο ο.π.Κ. Είναι παρά πολύ αμφίβολο. Όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση το Φανάρι δεν ακύρωσε καμία από τις προηγούμενες αποφάσεις της Ρωσικής Εκκλησίας. Όλες αναγνωρίστηκαν ως νόμιμες. Γι αυτό το λόγο δεν χρειάστηκε νομική διαδικασία, στην οποία θα ελάμβαναν μέρος οι εκπρόσωποι της κατηγόριας και συνηγορίας. Η υπενθύμιση της Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως ότι το ανάθεμα στον Φιλάρετο δεν ήταν για δογματικούς λόγους, σημαίνει όχι την ακύρωση αλλά το ότι το Φανάρι ορίζει την Oυκρανική Εκκλησία του κιεβινού πατριαρχείου» ως παρασυναγωγή δηλ. ως σχίσμα δίχως να συντρέχουν οι δογματικοί λόγοι. Απ΄αυτό προέκυψε και ο τρόπος με τον όποιον έγιναν δεκτοί.

 Ως αποτέλεσμα το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατάφερε όχι μόνο  να επαναφέρει εκατομμύρια Ουκρανών στην Εκκλησία (αποκτώντας αιωνία δόξα όχι από τους ανθρώπους αλλά από τον ίδιο τον Θεό!), αλλά και σεβάστηκε απόφαση της αρχιερατικής Συνόδου της Ρωσικής Εκκλησίας, και έτσι θεμελίωσε την μελλοντική συμφιλίωση με την Μόσχα. Έδειξε ευσπλαχνία και αληθινή πνευματική σοφία μέσα στην οποία γνωρίζεται η Κρίση του Θεού.


[1] https://www.uocofusa.org/news_180901_1.html
[2] https://azbyka.ru/otechnik/Dionisij_Aleksandrijskij/k_novatsianu/

[3] http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/regulations/various_regulations.html

Beethoven Für Elise coverd by me.